Historie van Hildegardis

Zij werd geboren in een adellijk gezin dat woonde op het slot van Bermersheim, niet ver van Mainz. Vanaf haar achtste werd zij opgevoed door Jutta van Sponheim, die als kluizenares woonde in een cel die tegen de kloosterkerk van Disibodenberg was gebouwd. Op haar veertiende werd ze ook kluizenares. Ze leerde van Jutta in de eerste plaats Latijn, maar ook het zingen van de kerkliederen en de geneeskunst van die tijd. Toen Jutta in 1136 stierf, werd Hildegard gekozen tot abdis van het nonnenklooster dat in Disibodenberg was ontstaan. Het was in die tijd dat Hildegard, met behulp van haar secretaris Volmar, de visioenen die zij vanaf haar 43e levensjaar kreeg, begon op te tekenen. De officiële kerkelijke autoriteiten volgden haar visioenen aanvankelijk argwanend. Dit veranderde toen tijdens de synode van Trier in 1147 de heilige Bernardus van Clairvaux en de bisschop van Mainz haar onder de aandacht brachten van paus Eugenius III, die haar aanspoorde en bemoedigde om haar werk voort te zetten. Zo kon zij met de zegen van de Kerk haar eerste grote werk, Scivias voltooien: Ken de wegen van de Heer.
In 1147 wilde Hildegard, met nieuw zelfvertrouwen, haar vrouwenklooster onafhankelijk van Disibodenberg maken. Deze (voor die tijd eigenwijze) wens wekte de woede van abt Kuno, die de beroemde zuster voor zijn klooster wilde behouden. Na een beroep op de bisschop dat met het nodige drama gebracht werd ging de stichting toch door en nog in datzelfde jaar (1150) vertrok Hildegard met haar zusters naar de Rupertsberg bij Bingen. Het was in het nieuwe klooster dat Hildegard haar meest productieve periode kende. Daar componeerde zij de muziek die haar tegenwoordig weer beroemd maakt. Deze muziek is net zo afwijkend van het gebruikelijke als haar andere werken en vormt in feite een geheel eigen tak van het Gregoriaans, als het daar al onder te rangschikken valt. Naast de muziek schreef ze nog twee grote visioenboeken: Boek van de verdiensten van het leven en Boek van Goddelijke werken. Daarnaast verschenen de werken over natuur en geneeskunst, De Liber Subtilitatum, Physica et Curae (1150). De invloed van Hildegard nam ondertussen een hoge vlucht, doordat allerlei hooggeplaatsten aan haar raad kwamen vragen. Ze schreef veel brieven. Ook met verschillende andere heiligen was zij bevriend, zoals met de heilige Gerlach van Houthem.
Op het einde van haar leven kwam ze nog in ernstige problemen doordat ze een geëxcommuniceerde in gewijde grond had laten begraven. Daardoor liep ze met haar hele gemeenschap dezelfde straf op. Haar gemeenschap werd niet meer als klooster erkend en de zusters mochten geen Sacramenten meer ontvangen en ze mochten zelfs niet meer zingen bij de gebeden. Uiteindelijk kreeg ze, alhoewel ze geen duimbreed had toegegeven, toch gelijk. Op 17 september 1179 stierf Hildegard van Bingen op 81-jarige leeftijd. De aanwezigen beweerden dat op dat moment vanuit de hemel een helder licht op haar sponde viel. Haar relieken werden in 1642 overgebracht naar de parochiekerk van Eibingen. Ze is nimmer heilig verklaard, maar staat toch gewoon op de heiligenkalender. Door de hernieuwde belangstelling voor vrouwen van de middeleeuwse kerk is er voor Hildegard van Bingen, in het bijzonder voor haar muziek, heel wat interesse. Ongeveer 80 van haar composities zijn ons overgeleverd.