Historie van Paus Johannes
Naamgeving van de school:
Paus Johannes XXIII, Angelo Giuseppe Roncalli, werd geboren op 25 november 1881 in Sotto il Monte in de Italiaanse provincie Bergamo en hij is gestorven op 3 juni 1963 in Rome.
Hij werd na zijn priesterwijding (1904) secretaris van de bisschop van Bergamo en leraar kerkgeschiedenis. Van 1906 tot 1921 was hij hoogleraar kerkgeschiedenis en patristiek, de leer van de vroeg christelijke schrijvers, de kerkvaders. In 1921 werd hij verbonden aan de Propaganda Fide, de congregatie van de verkondiging van het geloof, in 1925 als apostolisch visitator voor Bulgarije, in 1934 tevens als apostolisch gedelegeerde voor Turkije en Griekenland. Paus Pius XII benoemde hem in 1944 tot nuntius in Parijs, waar hij met veel tact de netelige kwestie rond de met de Duitse bezetters samenwerkende bisschoppen van het “Vichy-regiem” wist op te lossen.
In 1953 werd hij na zijn kardinaalsbenoeming aartsbisschop en patriarch van Venetië. Zijn politieke stellingname in Italië was mild, maar duidelijk “rechts”. Na de dood van Pius XII werd hij in een conclaaf van slechts vier dagen tot diens opvolger gekozen (28 oktober 1958), naar algemeen werd aangenomen, als een tussentijds compromis kandidaat. Zijn korte pontificaat van nog geen 5 jaar werd echter een keerpunt in de geschiedenis van de katholieke kerk. Reeds op 25 januari 1959 kondigde hij, geheel onverwacht, een algemeen concilie aan.
De eerste 4 encyclieken ( gewichtige pauselijke documenten) van 1959 leken weinig “nieuws” te bieden en de eerste Romeinse synode ( januari 1960) gaf weinig hoop: de liturgiehervorming van 25 juli 1960 beperkte zich tot wat kleine aanpassingen. Van betekenis was echter de ontvangst van de Anglicaanse aartsbisschop G. Fisher in verband met de oecumenische tendens in zijn pontificaat; heel in het bijzonder kwam dit tot uiting in de officiële oprichting van het Secretariaat van de Eenheid.
Grote weerklank, ook buiten de Rooms Katholieke Kerk, vond de encycliek “Mater et Magistra”, over de sociale opdracht voor de kerk in de moderne wereld. Op 1 oktober 1962 opende Paus Johannes XXIII het Tweede Vaticaans Concilie. Veel publiciteit kreeg de vredesencycliek “Pacem in terris”. In beide encyclieken erkende men de reële problematiek, de eerlijke taal en de wens van een bescheidener, dienende taak van de kerk aan de wereld.
Zijn ziekbed en de dood van deze 260e paus op 2e Pinksterdag 1963 werden door de hele wereld meebeleefd.
Paus Johannes XXIII, Angelo Giuseppe Roncalli, werd geboren op 25 november 1881 in Sotto il Monte in de Italiaanse provincie Bergamo en hij is gestorven op 3 juni 1963 in Rome.
Hij werd na zijn priesterwijding (1904) secretaris van de bisschop van Bergamo en leraar kerkgeschiedenis. Van 1906 tot 1921 was hij hoogleraar kerkgeschiedenis en patristiek, de leer van de vroeg christelijke schrijvers, de kerkvaders. In 1921 werd hij verbonden aan de Propaganda Fide, de congregatie van de verkondiging van het geloof, in 1925 als apostolisch visitator voor Bulgarije, in 1934 tevens als apostolisch gedelegeerde voor Turkije en Griekenland. Paus Pius XII benoemde hem in 1944 tot nuntius in Parijs, waar hij met veel tact de netelige kwestie rond de met de Duitse bezetters samenwerkende bisschoppen van het “Vichy-regiem” wist op te lossen.
In 1953 werd hij na zijn kardinaalsbenoeming aartsbisschop en patriarch van Venetië. Zijn politieke stellingname in Italië was mild, maar duidelijk “rechts”. Na de dood van Pius XII werd hij in een conclaaf van slechts vier dagen tot diens opvolger gekozen (28 oktober 1958), naar algemeen werd aangenomen, als een tussentijds compromis kandidaat. Zijn korte pontificaat van nog geen 5 jaar werd echter een keerpunt in de geschiedenis van de katholieke kerk. Reeds op 25 januari 1959 kondigde hij, geheel onverwacht, een algemeen concilie aan.
De eerste 4 encyclieken ( gewichtige pauselijke documenten) van 1959 leken weinig “nieuws” te bieden en de eerste Romeinse synode ( januari 1960) gaf weinig hoop: de liturgiehervorming van 25 juli 1960 beperkte zich tot wat kleine aanpassingen. Van betekenis was echter de ontvangst van de Anglicaanse aartsbisschop G. Fisher in verband met de oecumenische tendens in zijn pontificaat; heel in het bijzonder kwam dit tot uiting in de officiële oprichting van het Secretariaat van de Eenheid.
Grote weerklank, ook buiten de Rooms Katholieke Kerk, vond de encycliek “Mater et Magistra”, over de sociale opdracht voor de kerk in de moderne wereld. Op 1 oktober 1962 opende Paus Johannes XXIII het Tweede Vaticaans Concilie. Veel publiciteit kreeg de vredesencycliek “Pacem in terris”. In beide encyclieken erkende men de reële problematiek, de eerlijke taal en de wens van een bescheidener, dienende taak van de kerk aan de wereld.
Zijn ziekbed en de dood van deze 260e paus op 2e Pinksterdag 1963 werden door de hele wereld meebeleefd.
geschiedenis van de school:
In 1969 stichtte de St. Gregoriusstichting in het Sterrenkwartier de Paus Johannesschool en de Rafaëlkleuterschool.
In 1973 werden alle scholen van de Stichting overgedragen aan de RVKO. De Paulusschool, de Petrusschool en de Gabriëlkleuterschool die gevestigd waren in het gedeelte van Spijkenisse dat over de Groene Kruisweg lag werden niet lang daarna gesloten, terwijl er in de nieuwbouwwijken naast de Wegwijzer, de Klinker, de Akkers en ook de Maasoever werden gesticht.
In 1973 werden alle scholen van de Stichting overgedragen aan de RVKO. De Paulusschool, de Petrusschool en de Gabriëlkleuterschool die gevestigd waren in het gedeelte van Spijkenisse dat over de Groene Kruisweg lag werden niet lang daarna gesloten, terwijl er in de nieuwbouwwijken naast de Wegwijzer, de Klinker, de Akkers en ook de Maasoever werden gesticht.
