Grote dromen van kleine wereldburgers

Internationale Schakelklassen

Op de 70 RVKO-scholen zitten kinderen van over de hele wereld. Sommige zijn hier geboren, anderen zijn er nog maar net. We spraken met vier leerlingen die nu in een schakelgroep zitten en twee die zijn doorgestroomd naar een reguliere groep. Wat vinden zij van hun school in Nederland en hoe zijn zij verbonden met het land waar ze vandaan komen?

De Regenboog

Vijf RVKO-scholen hebben voor kinderen die nog maar net in Nederland zijn, een nieuwkomersvoorziening ofwel schakelgroep: de Emmausschool, de Augustinus, de Stephanusschool, De Regenboog en de Pieter Bas. Kinderen van verschillende leeftijden en met uiteenlopende achtergronden melden zich voor een schakelklas: vluchtelingen uit een AZC, kinderen die via gezinshereniging naar Nederland zijn gekomen en kinderen van arbeidsmigranten of expats. Sommigen hebben in een ander land al op school gezeten, anderen niet. Sommigen kennen vanuit hun gezinssituatie al een paar woorden Nederlands, maar de meesten niet. De meesten hebben al het nodige meegemaakt voor ze hier arriveerden.

Ashkan is elf, komt uit Iran en is begin 2026 vanuit de schakelgroep doorgestroomd naar groep 6 bij De Regenboog in Rotterdam-Beverwaard. Met z’n broer en moeder reisde hij zijn vader achterna, die al in Nederland was. ‘Ik ben nu ongeveer anderhalf jaar hier. In Iran had ik vriendjes en mijn neefje zat ook in mijn klas. Ik woonde in een dorp en de school was niet zo groot. We hadden een krijtbord in de klas, boeken en schriften. Ik leerde taal en rekenen en hoe je dingen moet maken.‘

Mila is acht, komt oorspronkelijk uit Djibouti, in Oost-Afrika en zit nu in de schakelklas. Ze heeft twee broertjes en een zusje. Hiervoor woonde ze een paar jaar in Frankrijk, waar ze ook naar school ging. ‘Ik zat op een grote school naast mijn huis, met veel kinderen. Ik ging voor de eerste keer naar school toen ik vier was. Mijn klas was niet zo groot, ongeveer dertien kinderen. Mijn meester heette Guillaume. Hij leerde me lezen, rekenen en schrijven. Ik spreek Frans, Engels, Arabisch en nu Nederlands. Ik kom uit Djibouti, maar toen was ik heel klein, daar weet ik niets meer van.’

Het Turkse meisje Sinem (12) is twee jaar in Nederland en is inmiddels vanuit de schakelgroep doorgestroomd naar een reguliere groep 7 van De Regenboog. Ze heeft een oudere broer en zus. ‘Ik woonde in een klein stadje en mijn school was heel groot. Het lokaal leek wel een beetje op een klas hier: we hadden een krijtbord en een digibord, maar geen computers. Ik leerde Turks, rekenen, lezen, Engels en geschiedenis. We hadden ook gym. De school begon om half negen, tot drie uur. We hadden wel zes pauzes op een dag, dat was leuk. Tussen de middag kon je overblijven als je dat wilde.’

Mila: ‘Ik vond het leuk op school in Frankrijk, vooral spelen met vrienden en tekenen. Maar ook leren vind ik leuk; mijn liefste vak is lezen. In Nederland speel ik ook veel buiten met vriendjes. En ik lees en teken nog steeds veel.’

Ashkan: ‘De school hier is groter en de meesters en juffen zijn beter. Het is hier ook veel makkelijker om vrienden te maken. In Iran hadden we geen digibord of computers. Er was niets te doen in de pauze: we konden alleen een rondje lopen, heel saai. Er was geen sportveld en we hadden geen bal ofzo. ’

Sinem: ‘Het leukste op mijn Turkse school vond ik gym en muziek. Ik hou van muziek en speel zelf de melodica. Hier op De Regenboog is geen muziekles, dat vind ik jammer. School hier is leuker en sommige dingen zijn makkelijker, zoals rekenen. Nederlands lezen gaat goed, begrijpend lezen vind ik moeilijk. Maar de juffen en meesters leggen dingen wel goed uit.’

Hoe zien jullie je toekomst?

Sinem: ‘Volgend jaar in groep 8 ga ik kijken voor een middelbare school. De juf heeft al verteld over het voortgezet onderwijs, welke vakken je dan krijgt. Ik denk dat dat wel moeilijk is.’

Ashkan: ‘Ik zit nu in de Schakelklas en daarna ga ik naar de gewone school. Ik weet nog niet wanneer dat is. Ik zit op voetbal bij SV Bolnes, ik ben spits. Ik vind sporten leuk en later wil ik een beroemde voetballer worden. Ik train maandag en woensdag en op zaterdag zit ik op zwemles. Ik heb een broer van zestien die op de middelbare school zit en ook voetbalt bij Bolnes. Ik wil later heel graag samen met hem in één team spelen. En ik ga misschien nog wel gitaar leren spelen. Ik wil graag hier blijven later.’

Mila: ‘Ik moet in de Schakelklas de taal nog beter leren en dan ga ik naar de gewone school. Ik moet ook nog leren zwemmen. Ik kan heel goed tekenen, dat deed ik veel in Frankrijk. En ook viool spelen vind ik leuk. Ik ga in Nederland wonen en in Frankrijk, daar is mijn vader.’

Sinem: ‘Ik wil volleyballer worden, maar ik zoek nog een club. Met gym doen we niet vaak volleybal. Maar mijn gymleraar zei wel dat volleybal iets voor mij is. En anders word ik advocaat. Dan moet ik wel lang leren, maar dat vind ik niet erg. Ik wil later als advocaat mensen helpen in Nederland en Turkije.’

Hebben jullie een wens voor de school hier?

Mila: ‘In Frankrijk hadden we een heel groot schoolplein, dat wil ik hier ook.’

Ashkan: ‘Jáá, en de goals op het voetbalveld moeten groter!’

Sinem: ‘Ik wil wel meer pauzes, zoals in Turkije. En meer volleybal in de gymles.’

Pieter Bas

Op de Pieter Bas in Capelle a/d IJssel spraken we Alisir, Jafar en Sara.

Sara is 11 jaar, komt uit Colombia en woont zo’n anderhalf jaar in Nederland. Inmiddels zit ze in een reguliere groep 7. ‘Mijn school in Colombia begon heel vroeg, om 6 uur in de ochtend, dus ik moest om 5 uur opstaan. De school was niet goed, er werd veel gepest. Het onderwijs was ook niet zo goed. We hadden alleen een krijtbord, geen computers. Daarom wilde mijn moeder naar Nederland met mij en m’n broer. Hier ben ik blij en ik leer beter taal en rekenen. En gym, dat vind ik ook leuk!’

Alisir en Jafar zijn allebei 10 jaar en zitten in de schakelgroep. Alisir is in september 2025 uit Turkije naar Nederland gekomen: ‘Er was oorlog waar ik woonde, vlak bij Syrië. Een keer werd een andere school gebombardeerd en waren er 20 doden. Mijn vader was al in Nederland en toen zijn wij ook gekomen. Maar de rest van mijn familie is nog daar. Ik zie mijn opa en oma wel elke week via Facetime. Mijn school was groot en mijn klas ook, met wel 35 kinderen. Ik moest om 6 uur opstaan voor school, die duurde tot 12 uur. Ik leerde Turks lezen en schrijven en een beetje Engels. We hadden ook twee keer per week buiten gym.’

Ook Jafar is begin dit schooljaar gestart: ‘Door de oorlog heb ik op een paar scholen gezeten in Syrië. Mijn school begon om 8 uur, tot 2 uur in de middag. Soms werd mijn school kapot geschoten en moest ik naar een andere school. Soms moest ik m’n jas aanhouden in de klas omdat het koud was en er geen ramen waren. Ook ons huis was kapot. Toen ben ik met mijn vader en moeder en twee broertjes naar Nederland gegaan. Op mijn school in Syrië leerde ik Arabisch, Turks en rekenen en taal.’

Zien jullie verschillen tussen de scholen in Nederland en waar je vandaan komt?

Sara: ‘Mijn school was heel streng, de juffen en meesters sloegen ons soms en daar mocht je niets van zeggen. Ik had een grote klas, met 36 kinderen. Ik leerde daar niet veel. Hier zijn de leraren aardig en helpen ze je echt. Ik vind leren leuk, alleen de taal is moeilijk. Ik oefen thuis extra, bijvoorbeeld met Duolingo of taalspelletjes op mijn tablet en de pc. Ik kan Spaans, Engels en Nederlands.’

Alisir: ‘Ik leer hier met de computer en de rekenmachine werken, dat is leuk, dat hadden we niet in Turkije. De meester en de juf helpen me goed met Nederlands praten.’

Jafar: ‘Hier is school leuk en kan ik de oorlog vergeten. Het leukst vind ik LOWAN, over taal en woorden leren. En Horen, Zien en Schrijven. We doen ook rekenen, daar ben ik goed in.’

Hoe zien jullie de toekomst?

Sara: ‘Je moet nu leren voor later, om een goede toekomst te hebben. Ik wil meer leren, om later een huis en werk te hebben. En ik ga sporten, dat is belangrijk.’

Alisir: ‘Ik wil hier blijven, maar ik weet niet wat ik later ga doen. Ik hou van tekenen en met Lego spelen en ik zit op voetbal. Misschien word ik wel een beroemde keeper.’

Jafar: ‘Ik wil dokter worden en mensen helpen in Syrië en hier.’

‍