‘Iedereen is andersen jij mag jezelf zijn’

Identiteit

In de vorige Koerier kondigde onze vaste columnist Liesbeth Stalmeier haar vertrek aan als beleidsmedewerker identiteit bij de RVKO. Vanaf deze editie verandert de vaste column van de afdeling Identiteit en Onderwijs in een rubriek met wisselende bijdragen vanuit de scholen. De redactie heeft negen vragen geformuleerd op het gebied van identiteit. De deelnemende school kiest er daar vier van om te beantwoorden. In deze eerste aflevering: Gert-jan Blonk en Wilma Wiegerink van de Fatimaschool.

Als ik een ochtend door jullie gangen loop, aan welke kleine dingen merk ik dan dat jullie een RVKO-school zijn?

‘Wij begroeten iedereen ’s ochtends met een glimlach. Bij al onze ingangen staan collega’s die elk kind en elke ouder welkom heten. We willen dat de kinderen goed met elkaar en hun omgeving omgaan en wij leven dat ook voor. Daarom zorgen we er samen voor dat onze school altijd opgeruimd is en verzorgd oogt, zodat er een fijne sfeer hangt.’

Identiteit wordt vaak pas echt zichtbaar als het lastig wordt. Hoe helpt jullie visie/identiteit bij het maken van moeilijke keuzes?

‘Wij besteden veel aandacht aan moeilijke situaties die onze kinderen in hun thuissituatie meemaken, zoals een ernstige ziekte of sterfgeval. We creëren een gedenkplek in de school en praten er in de klas over, bijvoorbeeld met behulp van een rouwkoffer. We maken een speciaal boekje waar het kind herinneringen en gevoelens in kan beschrijven en vormgeven. Ook informeren we de andere ouders en geven hun handvatten voor hoe zij daar met hun eigen kind mee kunnen omgaan. In elke klas staat een windlicht met een witte kaars, die wordt aangestoken op bijzondere momenten van bezinning, dankbaarheid, hoop, vreugde of verdriet. Dat kan een sterfgeval zijn, maar ook de geboorte van een broertje of zusje.’

‘De identiteit van de school zit in de mensen zelf. We steunen elkaar in goede en slechte tijden. Dus als collega’s het moeilijk hebben, zijn we er ook voor elkaar: we geven ruimte voor verdriet en verwerking, maar ook voor vreugde en plezier. We hebben daar geen vaste vormen voor, iedereen vult dat zelf in, vanuit de eigen motivatie en de onderlinge verbondenheid van het team.’

Hoe maken jullie de oorspronkelijke katholieke traditie herkenbaar voor kinderen en ouders die daar van huis uit niets mee hebben?

‘Overal in onze school zie je katholieke details: van een glas-in-lood raam van de Mariaverschijning aan de herderskinderen in Fatima tot kleine Mariabeeldjes in onze teamkamer. Elk jaar vertelt de pastoor in de groepen 7 en 8 het paasverhaal. De kinderen werken de Kruiswegstaties dan uit in posters, die we ophangen in de school. Daarna lopen de jongere kinderen langs het hele paasverhaal. Dat geeft een sfeer van warmte en verbondenheid, ook voor kinderen die niet katholiek zijn.’

‘De jaarlijkse kerkviering (met een kerstmusical door groep 6) is een warm samenzijn van kinderen, ouders, opa’s en oma’s, waarbij we kijken naar het kerstverhaal en samen zingen. Door alle ontmoetingen blijft de verbondenheid voelbaar. Met de kinderen als we op het plein samenkomen om iets met elkaar te openen of te vieren. Met collega’s door samen te lunchen, teamuitjes, of door extra aandacht als een collega 40-50-60 jaar wordt of een jubileum viert. Met de ouders via onder andere de kerstborrel. En per jaargroep met bijvoorbeeld de overgang van groep 2 naar groep 3 en bij het afscheid van groep 8.’

Wat hopen jullie dat een kind dat hier na acht jaar van school gaat, heeft meegekregen over zijn of haar plek in de wereld?

‘De zeven kernwaarden van de RVKO zijn bij ons in alles verweven. We hopen onze kinderen deze waarden mee te geven om de volgende stap te kunnen zetten. Iedereen is anders, maar jij mag jezelf zijn, met respect voor de ander. Om je staande te houden in de wereld heb je veel kennis en vaardigheden nodig: een beetje hoop, verwondering, respect, verbondenheid, zorg, gerechtigheid en vertrouwen kan je daarbij goed helpen.’

‍